Column: Koen Graat
Beeld: Lucia Cadotsch in Zinc Bar, New York

 

Met Jazz en wereldmuziek – twee nogal breed te interpreteren ‘paraplu-begrippen’ – spelen een prominente rol binnen het festivalprogramma van November Music. We krijgen nogal eens de vraag waarom bepaalde muziek wel of niet zou passen. Wat is het jazz & world-dna van November Music? Hoewel dat gevoelsmatig heel overzichtelijk is, is het soms lastig in woorden te vatten. Dan kom je al snel uit op kreten als ‘herkenbaar en vernieuwend’ of ‘muzikanten die iets van zichzelf en van deze tijd in hun muziek laten klinken’.

Wat we nauwelijks doen, is ‘traditionele’ Amerikaanse jazz. Geweldige muziek in veel gevallen, maar te weinig hier en nu voor November Music. Jazzstandards (populaire songs uit de oude doos) zul je niet snel horen. Alhoewel…

Tijdens de afgelopen editie van Winter Jazzfest in New York was ik bij een concert van de Zwitserse zangeres Lucia Cadotsch in de Zinc Bar. Het was januari en buiten was het een graad of min veertien. Binnen stond de ene helft van de bezoekers zich luidruchtig op te warmen aan een borrel, terwijl de andere helft van de mensen aandachtig voor het podium zat te luisteren. Wat Cadotsch liet horen, was magistraal. Echt iets voor November Music, terwijl haar repertoire bestond uit…jazzstandards. Maar in dit geval gingen die oude, bekende songs een heel nieuw en eigen leven leiden.

Later sprak ik Cadotsch en ze legde me uit hoe dit project na jaren lang twijfelen en ‘falen’ eindelijk van de grond was gekomen. Ze groeide op met de jazzplaten van haar vader. Haar grote voorbeelden waren (en zijn nog steeds) Billie Holiday en Nina Simone. Twee zangeressen met een ongekende originaliteit en eigen zeggingskracht. Elke vorm van imitatie zou afbreuk doen aan de muziek. Naast haar voorliefde voor de meer traditionele jazz, begeeft Cadotsch zich in de avontuurlijke muziekscenes van Kopenhagen en Berlijn. Samen met saxofonist Otis Sandsjö en contrabassist Petter Eldh zette ze haar tanden in haar geliefde repertoire.

Beetje bij beetje muteerde ze bekende nummers als Willow Weep for Me en Strange Fruit naar iets wat muzikaal gezien dicht bij haarzelf lag. Met bezwerende, repetitieve saxofoonpatronen en stuwende baslijnen waar de zangmelodieën lichtjes overheen zweven en voor een prachtig contrast zorgen. Is het jazz? Is het pop? Who cares. Het is donker, broeierig en intens, maar ook fris en actueel. Het is zelfs de vraag of je bepaalde nummers direct herkent. Jazz standards op November Music? Dat kan prima. 

Koen Graat, programmering jazz & world / publiciteit

P.S.: Lucia Cadotsch speelt op 4 november om 15.00 uur op November Music.

 

In de columnreeks November Stories vertellen onze (gast)programmeurs je tot aan het festival elke twee weken over hoe het programma tot stand komt en hoe zij hun keuzes maken. Met tipjes van de sluier, 'inside information' en hier en daar sappige anekdotes. Lees hier meer columns!

Deel dit nieuwsbericht